Pamiątki
Zostało mi po ludziach
kilka śmiesznych pamiątek.
Klucz bez drzwi.
Numer, pod który
już się nie dzwoni.
Parę słów,
które do dziś
potrafią otworzyć wieczór.
I ja.
Zupełnie nie ta sama.
Długo uważałam,
że życie ma wyjątkowo zły gust.
Teraz podejrzewam,
że czytało mnie
kilka stron dalej.
Najpierw wykreślało ludzi.
Dopiero później
dopisywało mnie.
Największą przewrotnością okazało się,
że najbardziej dziękuję
tym rozdziałom,
które chciałam wyrwać.
Widocznie nie wszystko,
co odchodzi,
jest stratą.
Aneta Bartczak
Nie po wszystkich zostają fotografie. Nie po wszystkich listy przewiązane wstążką, wspólne przedmioty czy coś, co można wziąć do ręki i schować na dnie szuflady.
Czasem zostaje numer telefonu, którego nie umiemy usunąć, choć od dawna już nikt pod nim na nas nie czeka. Klucz do mieszkania, w którym zmieniono zamki. Bilet z podróży, podczas której jeszcze wierzyliśmy, że wszystko przed nami. Piosenka, która niespodziewanie odzywa się w radiu i na kilka minut przenosi nas do życia, którego już nie ma.
Zostają też słowa.
Jedno zdanie potrafi wrócić po latach, zwykle wtedy, gdy zupełnie się go nie spodziewamy. Przy zmywaniu naczyń, w samochodzie, tuż przed zaśnięciem. Czasami grzeje. Czasami nadal boli. Bywa, że dopiero po wielu latach rozumiemy, co ktoś próbował nam powiedzieć. Albo co my same chciałyśmy powiedzieć, ale zabrakło nam odwagi, czasu czy zwykłego przekonania, że wolno nam mówić o tym, co czujemy.
Najdziwniejszą pamiątką po ludziach jesteśmy jednak my sami.
Nie Ci sprzed spotkania z nimi. I nie ci z czasu, kiedy byli obok. Tylko ci późniejsi — trochę ostrożniejszi, czasem smutniejsi, ale też bardziej świadomi tego, czego już nie chcemy. Każdy, kto przeszedł przez nasze życie, coś w nim przesunął. Ktoś nauczył nas czułości. Ktoś inny pokazał, jak boli obojętność. Przy jednym człowieku dowiedzieliśmy się, że potrafimy kochać. Przy innym — że potrafimy odejść, choć wcześniej wydawało nam się to niemożliwe.
Długo sądziłam, że skoro ktoś odszedł, to znaczy, że przegrałam. Że coś przeoczyłam, czegoś nie dopilnowałam, byłam niewystarczająca albo zbyt trudna do kochania. W myślach wracałam do dawnych rozmów i próbowałam znaleźć ten jeden moment, w którym wszystko mogło potoczyć się inaczej.
Dziś już wiem, że nie wszystkie historie kończą się dlatego, że zrobiliśmy coś źle. Niektórzy ludzie są z nami tylko przez kawałek drogi. Mają nam coś dać, coś odebrać, czasem mocno nami potrząsnąć. A potem ich miejsce jest już gdzie indziej. Nie dlatego, że to, co było, nie miało znaczenia. Właśnie dlatego, że miało.
Są rozstania, po których długo widzimy wyłącznie pustkę. Dopiero po czasie zauważamy, że w tej pustce zrobiło się również trochę miejsca. Na własny głos. Na spokojniejszy oddech. Na życie, którego wcześniej nie potrafiłyśmy sobie wyobrazić, bo całą uwagę zajmowało nam ratowanie czegoś, co już dawno nie chciało być uratowane.
Nie każdemu odejściu trzeba więc po latach dorabiać piękne zakończenie. Nie za wszystko trzeba być wdzięcznym. Niektóre rzeczy naprawdę były niesprawiedliwe, niektóre słowa okrutne, a pewnych ran lepiej nie nazywać lekcjami. Można jednak uznać, że nawet po trudnej historii zostało w nas coś więcej niż ból.
Może granica, której wcześniej nie umiałyśmy postawić. Może odwaga, o którą nigdy byśmy siebie nie podejrzewały.
Może wreszcie pewność, że nie chcemy już prosić o czyjąś obecność.
I może właśnie na tym polega jedna z największych przewrotności życia: najpierw zabiera nam człowieka i wydaje się, że zabrało razem z nim wszystko. A potem, bardzo powoli, zaczynamy odzyskiwać siebie.
Trochę inną. Nie zawsze silniejszą. Ale bardziej swoją.
Nie wszystko, co odchodzi, jest stratą. Czasem stratą byłoby dopiero pozostanie tam, gdzie od dawna nie było już dla nas miejsca.